افکار مسلح

آسوده وخندان پی این رنج دویدیم!در این ره دشوار به جز رنج ندیدیمآنقدر به چهره همه لبخند زنانیمانگار نه انگار فقط رنج کشیدیم!افکار پریشان مسلح به غم یاراندیشه ی پر رنج تورا کرد گرفتاررنجیدی وخندیدی و پیوسته دویدیدر دام خود افتاده پی رنجش افکارهر روز به اُمّید تحول به تلاشیدر کوشش اینی که نباشی متلاشیحتی تو خودت هم به خودت سخت گرفتی!تا در طلب بنده ی معبود نباشیبه قلم:صباهرزندی + نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۱/۰۷ ساعت 3:35 توسط صباهرزندی  |